Korzenie i Fale

W litoterapii nazywany 'Świątynią Gwiazd' i kamieniem intuicji. Uważa się, że silnie stymuluje czakrę trzeciego oka, korony oraz gardła, wzmacniając percepcję pozazmysłową, jasnowidzenie i kreatywność. Według medycyny niekonwencjonalnej wspomaga równowagę hormonalną (szczególnie tarczycę i cykle kobiece), reguluje metabolizm oraz pomaga przy niskim ciśnieniu krwi. Przypisuje mu się również łagodzenie dolegliwości układu oddechowego, kostnego (skolioza) oraz wsparcie wzroku. Na poziomie psychologicznym redukuje stres, lęk, poprawia koncentrację i pomaga w przepracowaniu traum z dzieciństwa.

Najsłynniejsza legenda Inuitów (Eskimosów) głosi, że zorza polarna była niegdyś uwięziona w nadmorskich skałach Labradoru. Wędrowny wojownik uderzył w nie włócznią, uwalniając większość świateł na niebo, jednak ich część pozostała zaklęta w kamieniu, tworząc labradoryt . Inna legenda mówi, że w skałach tych żyły gwiazdy. Dla ludów Północy był to 'duch opiekuńczy' zawierający mądrość przodków. Nazywany 'kamieniem transformacji', ma pomagać w przechodzeniu przez trudne zmiany życiowe. W tradycjach szamańskich służył jako amulet chroniący aurę przed wyciekiem energii (tzw. 'trzymanie za kostki podczas latania' astralnego).

W XIX wieku labradoryt stał się niezwykle modny w carskiej Rosji, gdzie zdobił pałace i był noszony przez arystokrację. Jednym z najbardziej monumentalnych przykładów użycia tego minerału w architekturze jest Mauzoleum Lenina w Moskwie (1930 r.), gdzie czarny labradoryt, symbolizujący żałobę, zestawiono z czerwonym granitem. Współczesne badania łączą symbolikę labradorytu z mitycznym mostem Bifröst z mitologii nordyckiej (tęczowy most łączący świat bogów i ludzi) oraz z greckimi Hyperborejczykami. W XVIII-wiecznej Francji i Anglii budził sensację jako rzadki klejnot z Nowego Świata. Co ciekawe, mimo twardości (6-6,5 Mohsa), jest kruchym kamieniem wrażliwym na gwałtowne zmiany temperatury.