Mlecznobiały z błękitną poświatą (adularyzacja).
Sri Lanka, Indie, Australia.
Źródła:
G.F. Kunz, 'The Curious Lore of Precious Stones'. GIA - Moonstone History. Muzeum Mineralogiczne we Wrocławiu.W litoterapii nazywany 'Kamieniem Kobiecości'. Przypisuje mu się silny wpływ na gospodarkę hormonalną – ma regulować cykle menstruacyjne, wspierać płodność, łagodzić objawy menopauzy oraz tarczycy. Na poziomie emocjonalnym uważa się, że koi stres, stabilizuje chwiejność nastrojów i pomaga w walce z bezsennością. Harmonizuje czakrę sakralną oraz czakrę trzeciego oka, wzmacniając intuicję i ułatwiając dostęp do podświadomości.
W Indiach uznawany za kamień święty, powstały z zastygłych promieni księżyca; tradycyjnie ofiarowany jako dar weselny mający zapewnić małżonkom wieczną miłość i harmonię. Wierzenia rzymskie i greckie łączyły go z bóstwami księżyca (Selene, Diana, Luna). Starożytni wierzyli, że trzymanie kamienia w ustach podczas pełni pozwala ujrzeć przyszłość. Od wieków pełni rolę 'Kamienia Podróżników', chroniącego osoby przemieszczające się nocą, szczególnie drogą morską.
Nazwa 'adularia' pochodzi od szwajcarskiej góry Adula (St. Gotthard), miejsca historycznych odkryć wysokiej jakości kryształów. Kamień stał się ikoną biżuterii secesyjnej (Art Nouveau) – wielcy mistrzowie, tacy jak René Lalique i Louis Comfort Tiffany, wykorzystywali go w swoich projektach ze względu na jego mglistą, oniryczną aurę. W 1970 roku, dla uczczenia lądowania człowieka na Księżycu (misja Apollo 11), Floryda ustanowiła kamień księżycowy swoim oficjalnym klejnotem stanowym. W gemmologii odmiana labradorytu o białym tle jest handlowo nazywana 'tęczowym kamieniem księżycowym', co bywa mylące dla konsumentów.